Yesterday we heard a testimony from a man who participated in the Rwandan genocide. He killed the parents of his neighbors, and now he lives with them side by side. After spending several years in jail, the government let him go on the condition that he would publicly confess his crimes and encourage others to turn themselves in. Fourteen years after the genocide, thousands of genocidiers are living in exile in the bush in Congo or hiding in Europe.

There was a lot lost from his testimony in translation. I think our translator, an orphan herself, was unable to fully repeat the words he was saying. He told us that after he was released from jail, he lived in the bush for months until his neighbors came and told him to come back. They even gave him food for his children. He was a small, sad looking man in a red flannel shirt, and while he was speaking some people got up and left the room. He was 16 when he committed these crimes. After he gave his talk he said, “raise your hand if you forgive me.” Most of the room raised their hand.

The day before this we traveled to two memorial sites. The first was a church in Ntarama that holds the remains of 5,000 people that were hiding in the church when a grenade was thrown through the wall. Their blood-stained clothes are kept in neat piles on the pews and there are rows of skulls. Some of the Rwandan girls started crying so hard they were hyperventilating, one girl vomited… So this is healing?

Just a few kilometers down the road from Ntarama is a larger site called Nyamata, one of the most famous sites of the genocide. It is a Catholic church that was run by a Belgian priest and Rwandan nuns who were later some of the first people tried for war crimes. They told the Tutsis, you can come here, you will be safe, and so 10,000 people gathered there. The altar is kept as it was, the white cloth covered in faded blood. Behind the church you can walk into the sarcophagus and look at rows and rows of skulls, many of them cracked from machete blows.

As an American, it is impossible to truly understand how Rwandans must feel seeing this. These are not my people; I am not looking at a memorial site in Washington State for a massacre that happened when I was 14 years-old. Many of the Rwandans I went with were seeing the sites for the first time. These skulls were their families. One young man told me, I lost my father, but I don’t know what happened to him, I am always looking for him everywhere I go.

These churches, like this man, are living testimonies to what took place. It is important to speak directly about what happened. Though the genocide is everywhere in this country, it is not often openly discussed. For this man to give testimony, however difficult, is to create a space where the genocide is discussed and denounced. They tell me there are no longer Hutus and Tutsis in Rwanda, there are only Rwandans

la puissance du témoignage au Rwanda
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Hier nous avons entendu un témoignage d'un homme qui a participé au génocide rwandais. Il a tué les parents de ses voisins, et maintenant il vit avec eux côte à côte. Après avoir passé plusieurs années en prison, le gouvernement l'a laissé partir à condition qu'il admettrait publiquement ses crimes et encouragerait d'autres à se tourner po. Quatorze ans après le génocide, les milliers de genocidiers vivent dans l'exil dans le buisson au Congo ou se cachent en Europe.

On beaucoup a perdu de son témoignage dans la traduction. Je pense notre traducteur, un orphelin elle-même, ne pouvait pas répéter entièrement les mots qu'il disait. Il nous a dit qu'après qu'il ait été libéré de la prison, il a vécu dans le buisson pendant des mois jusqu'à ce que ses voisins soient venus et lui aient dit pour revenir. Ils lui ont même donné la nourriture pour ses enfants. Il était un petit, homme regardant triste dans une chemise rouge de flanelle, et tandis qu'il parlait quelques personnes levées et à gauche la salle. Il avait 16 ans quand il a commis ces crimes. Après qu'il ait présenté son exposé qu'il a dit, « soulevez votre main si vous me pardonnez. » La majeure partie de la salle a soulevé leur main.

Le jour avant ceci nous avons voyagé à deux emplacements commémoratifs. Le premier était une église dans Ntarama qui tient les restes de 5.000 personnes qui se cachaient dans l'église quand une grenade a été jetée par le mur. Leurs vêtements sang-souillés sont maintenus dans les piles ordonnées sur les sièges et il y a des rangées des crânes. Une partie de pleurer commencé par filles rwandaises tellement dur elles souffraient de ventilation exagérée, une fille vomie… Ainsi c'est curatif ?

Juste quelques kilomètres en bas de la route de Ntarama est un plus grand emplacement appelé Nyamata, un des emplacements les plus célèbres du génocide. C'est une église catholique qui a été courue par un prêtre belge et les nonnes rwandaises qui étaient plus en retard une partie du premier peuple ont jugé pour des crimes de guerre. Ils ont indiqué les Tutsis, vous peuvent venir ici, vous serez sûr, et ainsi 10.000 personnes recueillies là. L'autel est maintenu comme il était, le tissu blanc couvert dans le sang fané. Derrière l'église vous pouvez marcher dans le sarcophage et regarder des rangées et des rangées des crânes, bon nombre d'entre eux fendus de la machette souffle.

En tant qu'Américain, il est impossible de comprendre vraiment comment les Rwandais doivent se sentir voyants ceci. Ce ne sont pas mes personnes ; Je ne regarde pas un emplacement commémoratif dans l'état de Washington Pour un massacre qui s'est produit quand j'étais 14 années. Plusieurs des Rwandais que je suis allés avec voyaient les emplacements pour la première fois. Ces crânes étaient leurs familles. Un jeune homme m'a dit que, j'ai perdu mon père, mais je ne sais pas ce qui est arrivé à lui, je le recherche toujours partout que je vais.

Ces églises, comme cet homme, sont des témoignages vivants à ce qui a eu lieu. Il est important de parler directement au sujet de ce qui s'est produit. Bien que le génocide soit partout dans ce pays, il souvent n'est pas ouvrir discuté. Pour que cet homme donne le témoignage, de quelque manière que difficile, est de créer un espace où le génocide est discuté et dénoncé. Ils m'indiquent qu'il n'y a plus des Hutus et les Tutsis au Rwanda, là sont seulement des Rwandais

la energía del testimonio en Rwanda
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Oímos ayer un testimonio de un hombre que participó en el genocidio Rwandan. Él mató a los padres de sus vecinos, y ahora él vive con ellos de lado a lado. Después de pasar varios años en cárcel, el gobierno lo dejó ir a condición de que él confesaría público sus crímenes y animaría a otros que se dieran vuelta pulg. Catorce años después del genocidio, los millares de genocidiers están viviendo en exilio en el arbusto en Congo o están ocultando en Europa.

Mucho se perdió de su testimonio en la traducción. Pienso nuestro traductor, un huérfano mismo, no podía repetir completamente las palabras que él decía. Él nos dijo que después de que lo lanzaran de cárcel, él viviera en el arbusto por meses hasta que sus vecinos vinieron y le dijeron volverse. Incluso le dieron el alimento para sus niños. Él era un pequeño, hombre que miraba triste en una camisa roja de la franela, y mientras que él hablaba alguna gente levantada y a la izquierda el cuarto. Él era 16 cuando él confió estos crímenes. Después de que él diera su charla que él dijo, “levante su mano si usted me perdona.” La mayor parte de el cuarto levantó su mano.

El día antes de esto viajamos a dos sitios conmemorativos. El primer era una iglesia en Ntarama que sostiene el restos de 5.000 personas que ocultaban en la iglesia cuando una granada fue lanzada a través de la pared. Sus ropas sangre-manchadas se mantienen pilas aseadas en los pews y hay filas de cráneos. Algo del griterío comenzado las muchachas Rwandan hyperventilating tan difícilmente, una muchacha vomitada… ¿Esto es tan curativo?

Apenas algunos kilómetros abajo del camino de Ntarama son un sitio más grande llamado Nyamata, uno de los sitios más famosos del genocidio. Es una iglesia católica que fue funcionada por un sacerdote belga y las monjas Rwandan que eran más adelante alguna de la primera gente intentaron para los crímenes de guerra. Dijeron a Tutsis, usted pueden venir aquí, usted será seguro, y así que 10.000 personas recolectadas allí. El altar se mantiene como era, el paño blanco cubierto sangre descolorada. Detrás de la iglesia usted puede caminar en el sarcófago y mirar filas y filas de los cráneos, muchos de ellos agrietados del machete sopla.

Como americano, es imposible entender verdad cómo Rwandans debe sentirse que ve esto. Éstas no son mi gente; No estoy mirando un sitio conmemorativo en el estado de Washington para una masacre que sucedió cuando era 14 años. Muchos del Rwandans fui con veía los sitios por primera vez. Estos cráneos eran sus familias. Un hombre joven me dijo que, perdiera a mi padre, pero no sé qué le sucedió, yo lo estoy buscando siempre por todas partes que voy.

Estas iglesias, como este hombre, son testimonios vivos a qué ocurrió. Es importante hablar directamente sobre qué sucedió. Aunque el genocidio está por todas partes en este país, a menudo no se discute abiertamente. Para que este hombre dé testimonio, al menos difícil, es crear un espacio donde se discute y denunci el genocidio. Me dicen que haya no más Hutus y los Tutsis en Rwanda, allí son solamente Rwandans

l'alimentazione della testimonianza in Ruanda
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Ieri abbiamo sentito una testimonianza da un uomo che ha partecipato al genocide Rwandan. Ha ucciso i genitori dei suoi vicini ed ora vive parallelamente con loro. Dopo avere spesoe parecchi anni in prigione, il governo lo ha lasciato andare a condizione che confesserebbe pubblicamente i suoi crimini e consiglierebbe ad altri girarsi poll. Quattordici anni dopo il genocide, le migliaia dei genocidiers stanno vivendo nel exile nel cespuglio nel Congo o stanno nascondendo in Europa.

Mólto è stato perso dalla sua testimonianza nella traduzione. Penso il nostro traduttore, un orphan lei stessa, non poteva completamente ripetere le parole che stava dicendo. Ci ha detto che dopo che fosse liberato dalla prigione, vivesse nel cespuglio per i mesi fino a che i suoi vicini non venissero e gli dicessero ritornare. Persino gli hanno dato l'alimento per i suoi bambini. Era un piccolo, uomo osservante triste in una camicia rossa della flanella e mentre stava parlando qualche gente alzata ed a sinistra la stanza. Era 16 quando ha commesso questi crimini. Dopo che presenti il suo esposto che ha detto, “sollevi la vostra mano se lo perdonate.„ La maggior parte della stanza hanno sollevato la loro mano.

Il giorno prima di questo abbiamo viaggiato a due luoghi commemorativi. Il primo era una chiesa in Ntarama che tiene il remains di 5.000 genti che stava nascondendo nella chiesa quando una granata è stata gettata tramite la parete. I loro vestiti anima-macchiati sono mantenuti in mucchi accurati sui pews e ci sono file dei cranei. Alcune delle ragazze Rwandan iniziate a gridare hyperventilating così duro, una ragazza vomitata… Così questo è healing?

Appena alcuni chilometri giù la strada da Ntarama è un più grande luogo denominato Nyamata, uno dei luoghi più famosi del genocide. È una chiesa cattolica che è stata fatta funzionare da un priest belga ed i nuns Rwandan che erano più in ritardo alcuna della prima gente hanno provato per i crimini di guerra. Hanno detto ai Tutsis, voi possono venire qui, sarete sicuri ed in modo da 10.000 genti riunite là. Il altar è mantenuto come era, il panno bianco coperto nell'anima sbiadita. Dietro la chiesa potete camminare nel sarcophagus e guardare le file e le file dei cranei, molti di loro spezzati dal machete salta.

Come americano, è impossible allineare da capire come Rwandans deve ritenere vedente questo. Queste non sono la mia gente; Non sto guardando un luogo commemorativo a Washington dichiaro per un massacre che è accaduto quando avere 14 anni. Molti del Rwandans sono andato con stavo vedendo i luoghi per la prima volta. Questi cranei erano le loro famiglie. L'un giovane mi ha detto che, perderà il mio padre, ma non conosco che cosa è accaduto lui, io sempre sto cercandolo dappertutto vado.

Queste chiese, come questo uomo, sono testimonianze viventi a che cosa ha avvenuto. È importante da parlare direttamente di che cosa è accaduto. Benchè il genocide sia dappertutto in questo paese, spesso non è discusso apertamente. Affinchè questo uomo dia la testimonianza, comunque, difficile, è di generare uno spazio in cui il genocide è discusso e denunciato. Mi dicono che ci non siano più Hutus ed i Tutsis in Ruanda, là sono soltanto Rwandans

die Energie des Zeugnisses in Ruanda
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Gestern hörten wir ein Zeugnis von einem Mann, der am Rwandan Genozid teilnahm. Er tötete die Eltern seiner Nachbarn, und jetzt lebt er mit ihnen nebeneinander. Nachdem sie einige Jahre im Gefängnis verbracht hatte, ließ die Regierung ihn gehen, unter der Bedingung daß würde er öffentlich seine Verbrechen bekennen und andere anregen, sich inch zu drehen. Vierzehn Jahre nach dem Genozid, leben Tausenden genocidiers im Exil im Busch im Kongo oder verstecken sich in Europa.

War viel von seinem Zeugnis in der übersetzung verloren. Ich denke unseren übersetzer, war ein Orphan selbst, nicht imstande, die Wörter völlig zu wiederholen, die er sagte. Er erklärte uns, daß, nachdem er vom Gefängnis befreit wurde, er im Busch für Monate lebte, bis seine Nachbarn ihn kamen und baten zurückzukommen. Sie gaben ihm Nahrung für seine Kinder sogar. Er war, trauriger schauender Mann in einem roten Flanellhemd ein kleines und während er einige aufgestandene Leute und nach links den Raum sprach. Er war 16, als er diese Verbrechen festlegte. Nachdem er sein Gespräch gab, das er sagte, „heben Sie Ihre Hand an, wenn Sie verzeihen mir.“ Die meisten des Raumes hoben ihre Hand an.

Der Tag vor diesem reisten wir zu zwei Erinnerungsaufstellungsorten. Das erste war eine Kirche in Ntarama, das des Remains von 5.000 Leuten hält, die in der Kirche sich versteckten, als eine Granate durch die Wand geworfen wurde. Ihre Blut-befleckte Kleidung wird in den ordentlichen Stapel auf den Kirchenbanken gehalten und es gibt Reihen der Schädel. Etwas von Rwandan Mädchen begonnenen schreien so stark hyperventilierten sie, ein erbrochenes Mädchen… So ist dieses heilend?

Gerade ist einige Kilometer hinunter die Straße von Ntarama ein größerer Aufstellungsort, der Nyamata, einen der berühmtesten Aufstellungsorte des Genozids genannt wird. Es ist eine katholische Kirche, die von einem belgischen Priester laufen gelassen wurde und Rwandan Nonnen, die später waren, einige der ersten Leute für Kriegsverbrechen versuchten. Sie erklärten den Tutsis, Ihnen können herkommen, sind Sie und also 10.000 Leute sicher, die dort erfaßt werden. Der Altar wird, wie er war, das weiße Tuch gehalten, das in verblassenem Blut bedeckt wird. Hinter der Kirche können Sie in den Sarkophag gehen und Reihen und Reihen der Schädel, viele zu betrachten von ihnen geknackt von der Machete brennt durch.

Als Amerikaner ist es unmöglich, wirklich zu verstehen, wie Rwandans sehend dieses glauben muß. Diese sind nicht meine Leute; Ich betrachte nicht einen Erinnerungsaufstellungsort im Staat Washington nach einem Blutbad, das geschah, als ich 14 Years-old war. Viele des Rwandans ging ich mit sah die Aufstellungsorte zum ersten Mal. Diese Schädel waren ihre Familien. Ein junger Mann erklärte mir daß, ich meinen Vater verlor, aber ich nicht was ihm geschah, ich suche ihn immer weiß, überall, das ich gehe.

Diese Kirchen, wie dieser Mann, sind lebende Zeugnisse zu, was stattfand. Zu sprechen ist wichtig, direkt über, was geschah. Obwohl der Genozid überall in diesem Land ist, wird er nicht häufig öffentlich besprochen. Damit dieser Mann Zeugnis gibt, jedoch schwierig, soll einen Raum verursachen, in dem der Genozid besprochen und gekündigt wird. Sie erklären mir, daß es nicht mehr Hutus gibt und Tutsis in Ruanda, dort nur Rwandans sind

o poder do testimony em Rwanda
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Ontem nós ouvimos um testimony de um homem que participasse no genocide Rwandan. Matou os pais de seus vizinhos, e agora vive com eles de lado a lado. Após ter gastado diversos anos na cadeia, o governo deixou-o ir na circunstância que confess publicamente seus crimes e incentivaria outros se girar dentro. Quatorze anos após o genocide, os milhares dos genocidiers estão vivendo no exile no arbusto em Congo ou estão escondendo em Europa.

Foi perdido muito de seu testimony na tradução. Eu penso de nosso tradutor, um orphan ela mesma, era incapaz de repetir inteiramente as palavras que dizia. Disse-nos que depois que foi liberado da cadeia, viveu no arbusto por meses até que seus vizinhos vieram e lhe disseram voltar. Deram-lhe mesmo o alimento para suas crianças. Era um pequeno, homem olhando sad em uma camisa vermelha do flannel, e quando falava alguns povos levantados e à esquerda o quarto. Era 16 quando cometeu estes crimes. Depois que deu sua conversa que disse, “levante sua mão se você me perdoar.” A maioria do quarto levantaram sua mão.

O dia antes disto nós viajamos a dois locais memorial. O primeiro era uma igreja em Ntarama que prende o remains de 5.000 povos que estavam escondendo na igreja quando um grenade foi jogado através da parede. Sua roupa sangue-manchada é mantida em pilhas puras nos pews e há umas fileiras dos skulls. Alguma meninas Rwandan de gritar começado assim duramente hyperventilating, uma menina vomited… Assim isto é healing?

Apenas alguns quilômetros abaixo a estrada de Ntarama são um local maior chamado Nyamata, um dos locais os mais famosos do genocide. É uma igreja Catholic que seja funcionada por um priest belga e os nuns Rwandan que estavam mais atrasados alguns dos primeiros povos tentassem para crimes de guerra. Disseram os Tutsis, você podem vir aqui, você será seguro, e assim que 10.000 povos recolhidos lá. O altar é mantido como era, o pano branco coberto no sangue desvanecido. Atrás da igreja você pode andar no sarcófago e olhar fileiras e fileiras dos skulls, muitos deles rachados do machete funde.

Como um americano, é impossível compreender verdadeiramente como Rwandans deve sentir vendo isto. Estes não são meus povos; Eu não estou olhando um local memorial no estado de Washington para um massacre que aconteça quando eu era 14 years-old. Muitos do Rwandans eu fui com via os locais para a primeira vez. Estes skulls eram suas famílias. Um homem novo disse-me que, eu perdi meu pai, mas eu não sei o que lhe aconteceu, mim o estou procurando sempre em toda parte que eu vou.

Estas igrejas, como este homem, são testimonies vivos a o que ocorreu. É importante falar diretamente sobre o que aconteceu. Embora o genocide está em toda parte neste país, frequentemente não é discutido abertamente. Para que este homem dê o testimony, de qualquer modo difícil, é criar um espaço onde o genocide seja discutido e denounced. Dizem-me que há já não Hutus e os Tutsis em Rwanda, lá são somente Rwandans

driva av vittnesbörden i Rwanda
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Igår hörde vi en vittnesbörd från en man som deltog i det rwandiska folkmordet. Han dödade föräldrarna av hans grann, och nu bor han med dem jämsides. Når den har spenderat flera år i arrest, l5At regeringen honom gå på villkorar att han skulle bekänna publicly hans brott och uppmuntrar andra att vända sig in. Fjorton år efter folkmordet, tusentals genocidiers bor i exil i busken i Kongofloden eller döljer i Europa.

Det fanns ett lott som var borttappadt från hans vittnesbörd i översättning. Funderare I vår översättare, en föräldralös hon själv, var oförmögen till repetition uttrycker fullständigt honom var ordstävet. Han berättade oss att, efter han var utsläppt från arrest, han bodde i busken för månader, tills hans grann kom och berättade honom att komma tillbaka. De gav även honom mat för hans barn. Han var en liten ledsen seende man i en röd flanellskjorta, och stunder som han talade något folk, fick övre och lämnat rummet. Han var 16, då han begick dessa brott. Efter han gav hans samtal som han sade, ”räcker den din lönelyften, om du förlåter mig.”, Mest av rummet lyftte deras räcker.

Dagen för detta som vi reste till två minnes- platser. Första var en kyrka i Ntarama som rymmer remainsen av 5.000 folk, som dolde i kyrkan, då en granat kastades till och med väggen. Deras blodfläckada kläder hålls i propra högar på pewsna, och det finns ror av skallar. Några av de rwandiska flickorna som startades att gråta så hårt hyperventilating de, en spydd flicka…, Så läker detta?

Rättvist besegrar några kilometer vägen från Ntarama är en större plats som kallas Nyamata, en av de mest berömda platserna av folkmordet. Det är en katolsk kyrka som kördes av en belgisk präst, och rwandiska nunnor, som var mer sistnämnd, några av det första folket försökte för krigsbrott. De berättade tutsisna, kan du komma här, ska du är kassaskåpet och så 10.000 folk som där samlades. Altaret hålls, som det var, den täckte vittorkduken i urblektt blod. Bak kyrkan kan du gå in i sarkofaget, och looken på ror och ror av skallar, många av dem knäckte från macheteslag.

Som en amerikan är det omöjligt riktigt att förstå hur Rwandans måste känselförnimmelsen som ser denna. Dessa är inte mitt folk; Förmiddag som I inte ser en minnes- plats i staten Washington för en massaker som händde, när jag var 14 years-old. Många av Rwandansen gick jag med såg platserna för den första tiden. Dessa skallar var deras familjer. En barnman berättade mig att, borttappadt I min fader, utan jag inte vet vad händde till honom, I-förmiddagen som söker efter alltid honom överallt som jag går.

Dessa kyrkor, gillar denna man, är bosatt vittnesbörd till vad ägde rum. Det är viktigt att tala direkt om vad händde. Fast folkmordet är överallt i detta land, diskuteras det inte ofta öppet. För att denna man är ska ge vittnesbörd, however svårt, att skapa ett utrymme var folkmordet diskuteras och skarpt kritisera. De berättar mig att det finns ej längre Hutus och Tutsis i Rwanda, där är endast Rwandans

сила свидетельствования в Руанде
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Вчера мы услышали свидетельствование от человека участвовал в Rwandan genocide. Он убил родителей его соседей, и теперь он живет с ими side by side. После проводить несколько лет в тюрьме, правительство препятствовало ему пойти on condition that он общественно признался бы его злодеяниям и ободрился бы другие повернуть cIn. Через 14 лет после genocide, тысячи genocidiers живут в exile в кустике в Конго или прячут в Europe.

Много было потеряно от его свидетельствования в переводе. Я думаю наш переводчик, сирота себя, была неспособна полно повторить слова, котор он говорил. Он сказал нам что после того как он был выпущен от тюрьмы, он жил в кустике на месяцы до тех пор пока его соседи не прийти и сказали ему come back. Они даже дали ему еду для его детей. Он был малым, унылый смотря человек в красной рубашке фланели, и пока он говорил некоторые get up людей и налево комнату. Он был 16 когда он поручил эти злодеяния. После того как он дал его беседу, котор он сказал, «поднимите вашу руку если вы прощаете мне.», то Большая часть из комнаты подняла их руку.

За день до этого мы переместили до 2 мемориальных места. Первое было церковью в Ntarama держит остаток 5.000 людей прятали в церков когда граната была брошена через стену. Их кров-запятнанные одежды сдержаны в опрятных кучах на pews и будут рядки черепов. Некоторый из Rwandan плакать начатый девушками настолько крепко они hyperventilating, одна затошненная девушка… Так это healing?

Как раз немного километров вниз с дороги от Ntarama будут более большое вызванное место Nyamata, одним из самых известных мест genocide. Это будет вселенской церковью побежалось бельгийским священником и Rwandan nuns были последне некоторые из первых людей судили за для военных преступления. Они сказали Tutsis, вас могут прийти здесь, вы будете безопасны, и поэтому 10.000 людей собранных там. Алтар сдержан по мере того как он был, белая покрынная ткань в увяданной крови. За церковью вы можете погулять в sarcophagus и посмотреть рядки и рядки черепов, много из их треснутых от machete дует.

Как американец, невозможно поистине понять как Rwandans должно чувствовать видящ это. Эти не будут моими людьми; Я не смотрю мемориальное место в положении вашингтона для massacre случилось когда я был 14 years-old. Много из Rwandans я пошел с видел места for the first time. Эти черепа были их семьями. Один молодой человек сказал мне, я потерял моего отца, но я не знаю случилось к ему, я всегда ищу он везде, котор я иду.

Эти церков, как этот человек, будут living свидетельствованиями к осуществило. Важно поговорить сразу о случилось. Хотя genocide находится везде в этой стране, оно часто открыто не обсужено. Для этого человека дать свидетельствование, как бы трудно, должна создать космос где обсужено и денонсировано genocide. Они говорят мне не будут no longer Hutus и Tutsis в Руанде, там будет только Rwandans

de macht van verklaring in Rwanda
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Gisteren hoorden wij een verklaring van een mens die aan de Rwandese volkerenmoord deelnam. Hij doodde de ouders van zijn buren, en nu leeft hij zij aan zij met hen. Na het doorbrengen van verscheidene jaren in gevangenis, liet de overheid hem gaan op voorwaarde dat hij openbaar zijn misdaden zou bekennen en anderen zou aanmoedigen om binnen te draaien. Veertien jaar na de volkerenmoord, leven duizenden genocidiers in ballingschap in de struik in de Kongo of verbergen in Europa.

Er werden een verloren van zijn verklaring in vertaling. Ik denk ons vertaler, wees zelf, niet kon om volledig te herhalen woord hij was zeggend. Hij vertelde ons dat nadat hij van gevangenis werd bevrijd, hij in de struik voor maanden leefde tot zijn buren en hem kwamen vertelden terugkomen. Zij gaven hem zelfs voedsel voor zijn kinderen. Hij was het kleine, droevige kijken mens in een rood flaneloverhemd, en terwijl hij sommige mensen omhooggaand gekregen sprak en de ruimte verliet. Hij was 16 toen hij deze misdaden beging. Nadat hij zijn bespreking gaf die hij heeft gezegd, „ophef uw hand als u vergeeft me.“ Het grootste deel van de ruimte hieven hun hand op.

De dag vóór dit reisten wij naar twee herdenkingsplaatsen. De eerste was een kerk in Ntarama die de overblijfselen van 5.000 mensen houdt die in de kerk verborgen toen een granaat door de muur werd geworpen. Hun met bloed bevlekte kleren worden gehouden in keurige stapels op de banken en er zijn rijen van schedels. Enkele Rwandese meisjes begonnen te schreeuwen zo hard zij hyperventilating, één gebraakt meisje… Zo is dit helend?

Enkel is een paar kilometers onderaan de weg van Ntarama een grotere plaats genoemd Nyamata, één van de beroemdste plaatsen van de volkerenmoord. Het is een Katholieke kerk die door een Belgische priester en Rwandese nuns in werking werd gesteld die recenter waren enkele eerste mensen die voor oorlogsmisdaden worden geprobeerd. Zij vertelden de Tutsis, kunt u hier komen, zult u veilig zijn, en zo 10.000 mensen verzamelden zich daar. Het altaar wordt gehouden aangezien het was, de witte doek die in langzaam verdwenen bloed wordt behandeld. Achter de kerk kunt u in de sarcofaag lopen en rijen en rijen van schedels, veel van hen bekijken gebarsten van macheteslagen.

Als Amerikaan, is het onmogelijk echt om te begrijpen hoe Rwandans het zien van dit moet voelen. Dit zijn niet mijn mensen; Ik bekijk niet een herdenkingsplaats in de Staat van Washington voor een slachting die gebeurde toen ik 14 years-old was. Veel van Rwandans ik ging met zagen voor het eerst de plaatsen. Deze schedels waren hun families. Één jonge mens vertelde me, verloor ik mijn vader, maar ik weet wat niet aan hem gebeurde, zoek ik hem altijd overal ik ga.

Deze kerken, zoals deze mens, zijn het leven verklaringen aan wat plaatsvond. Het is belangrijk om direct over wat te spreken gebeurde. Hoewel de volkerenmoord overal in dit land is, wordt het niet vaak openlijk besproken. Voor deze mens om verklaring te geven, hoe moeilijk, is een ruimte te creëren waar de volkerenmoord wordt besproken en aan de kaak gesteld. Zij vertellen me er niet meer Hutu's zijn en Tutsis in Rwanda, er slechts Rwandans zijn

القوة الشهادة في روندا
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
بالأمس سمع نحن شهادة من رجل الذي ساهم في الإبادة جماعيّة روانديّ. هو قتل الوالد من جاره, والآن يعيش هو مع هم [سد بي سد]. بعد ينفق عدّة سنون في سجن, تركه الحكومة ذهبت [أن كنديأيشن ثت] هو علنا اعترف جرائمه وشجّع أخرى أن يلتفتبنفسي [إين.]. [فوورتين] سنون بعد الإبادة جماعيّة, يعيش آلاف ال [جنوسديرس] في حالة نفي في الدغل في كونغو أو يخفي في أوروبا.

خسرت هناك كان كثيرا من شهادته في ترجمة. أنا أفكّر مترجمتنا, كان يتيمة بنفسي, يعجز أن كلّيّا كرّست الكلمات هو كان قال. هو قالنا أنّ عقب أطلقت هو كان من سجن, هو عاش في الدغل لشهور إلى أن جاره أتوا وقاله أن يعاود. هم حتّى أعطواه طعام لأطفاله. هو كان صغيرة, حزينة ينظر رجل في حمراء فانل قميص, وبينما هو كان تكلّم بعض الناس يفاق ويسارا الغرفة. هو كان 16 عندما هو ارتكب هذا جرائم. عقب أعطى هو محادثته هو قال, "رفعت يدك إن أنت عن صفحني." رفع أكثر من الغرفة يدهم.

اليوم قبل هذا سافر نحن إلى اثنان موقعات تذكاريّة. كان الأولى كنيسة في [نترما] أنّ يمسك الأثر من 5,000 الناس أنّ كان أخفى في الكنيسة عندما قنبلة يدويّة كان رميت من خلال الجدار. حافظت هم [بلوود-ستيند] ملابس في كومة حاشدة مرتّبة على المقصورات وهناك صفوف الجماجم. بعض من البنات روانديّ يبدأ يصرخ هكذا بشدّة [هبرفنتيلت] هم كان, واحدة بنت يتقيّأ… هكذا هذا شفائيّة?

فقط [ا فو] كيلومترات نزولا إلى الطريق من [نترما] موقعة كبيرة يدعى [نمتا], واحدة من الموقعات مشهورة أكثر من الإبادة جماعيّة. هو [كثوليك شرش] أنّ كان ركضت بكاهن بلجيكيّة وراهبات روانديّ الذي كان متأخّرة بعض من الالناس أولى حاولوا لجريمة حرب. هم قالوا ال [تثتسس], أنت يستطيع أتيت هنا, سيكون أنت آمنة, ولذلك 10,000 الناس يجمع هناك. حافظت المذبح بما أنّ هو كان, القماش بيضاء يغطّى في يذبل دم. خلف الكنيسة أنت يستطيع مشيت داخل ال [سركفغس] ويفجّر نظرت في صفوف وصفوف الجماجم, كثير من هم ينصدع من منجل.

كأمريكية, هو مستحيلة أن حقّا فهمت كيف [روندن] ينبغي شعرت يرى هذا. هذا ليسوا الناسي; أنا لا أنظر في موقعة تذكاريّة في [وشينغتون ستت] لمذبحة أنّ حدث عندما كان أنا 14 [يرس-ولد]. كثير من [روندن] ذهب أنا مع كان رأى الموقعات [فور ث فيرست تيم]. كان هذا جماجم أسراتهم. قالني واحدة [يوونغ من], أنا خسرت أبي, غير أنّ أنا لا أعرف ماذا حدث إلى ه, أنا دائما أفتّشه في كلّ مكان أنا أذهب.

هذا كنائس, مثل هذا رجل, شهادات حيّة إلى ماذا تمّ. هو مهمّة أن يتكلّم مباشرة حول ماذا حدث. رغم أنّ الإبادة جماعيّة يكون في كلّ مكان في هذا بلد, تناقشت هو لا غالبا علانيّة. ل هذا رجل أن يعطي شهادة, مهما يصعب, أن يخلق فراغ حيث الإبادة جماعيّة يكون تناقشت وشجبت. هم يقولونني هناك [نو لونجر] [هوتثس] و [تثتسس] في روندا, هناك فقط [روندن]